بلوچستان و ساکنانش

بلوچستان پيش از ورود بلوچها در كل شامل دو ناحيه اقليمي مجزا بوده است. تقسيم بندي طبيعي آن شمالي جنوبي است. مركز ناحيه شمالي پهره يا فهرج يعني دشت ايرانشهر وبمپور كنوني بوده كه قلعه آن را ((بن فهل )) نيز ناميده اند. اين قسمت هم اكنون سرحد ناميده مي شود. آب وهواي سرحد بهتر از قسمت جنوبي (مكران) است. قله تفتان در آن قرار دارد. شهرهاي خاش وزاهدان در منطقه سرحد واقع شده اند.

ناحيه جنوبي بلوچستان مكه ,ماكا,مكوران ومكران نام دارد. منطقه ساحلي بلوچستان داراي آب وهواي گرم ومرطوب است. مكران داراي رودخانه دايمي مهم مانند رود بمپور است كه از كوههاي شرقي كارواندر سرچشمه مي گيرد و به باتلاق جازموريان مي ريزد.

سيد سجادي از باستان شناسان ايراني در كتاب تاريخ بلوچستان از قدمت هفت هزار ساله برخي مناطق در بلوچستان همچون بمپور ،خوراب و دامين سخن گفته است.گروهي از باستان شناسان كه روي سند وبلوچستان كار كرده اند فرهنگ منطقه بلوچستان را در دوره پيش از تاريخ فرهنگي كاملا مستقل از فرهنگ ايران دانسته اند.

ساكنين بلوچستان پيش از ورود آريايي ها وبلوچها: عده اي سرزمين بلوچستان را از نقاطي مي دانند كه بر سر راه مهاجرت آفريقاييان به آسياي جنوب شرقي بوده است. شايد به همين دليل است كه آثاري از نژاد سياه پوست در منطقه ديده مي شود. البته گروهي معتقدند وجود مردم سياه در منطقه جنوبي بلوچستان به اين دليل است كه زماني در آنجا جمعيت بومي وجود داشتند كه با سياهان آفريقا وهند شرقي ياپلينيزي پيوند داشتند. در كتاب جغرافيا آمده است كه كرانه هاي خليج فارس تا حدود مكران ، مسكن اقوام وحشي بوده است و پس از آن سومري ها و سپس آريا يي ها جاي آنان را مي گيرند.

اما اغلب مورخين متفق القولند كه اقوام دراويدي قبل از آمدن آريايي ها در بلوچستان ساكن بودند. در ريگ ودا كتاب مقدس هنديان از هجوم طوايف آريايي به درآويدي ها روايت شده است. از فرزندان ونژاد درآويدي مردمي باقي مانده اند كه امروزه آنها را براهويي يا براهويي نژاد مي گويند كه در سيستان ومكران ساكن بوده و به زبان درآويدي سخن مي گويند.البته در مورد نژاد براهويي ها اختلاف نظر وجود دارد. مثلا عده اي معتقدند كه زبان براهويي "كردگالي" است و آنان از نژاد اكراد براخويي هستند.بدين ترتيب در آريايي بودن يا نبودن براهويي ها شك است. ولي ما احتمال مي دهيم كه براهويي ها از نسل اكراد باشند. زيرا اصطخري جغرافي دان مسلمان در اواسط قرن چهارم هجري از اين طايفه حرف زده است. او آورده است كه "خانه ايشان از ني مي باشد طعام ايشان اغلب ماهي ومرغان آبي (مانند چور و...) است و بدان تغذيه مي كنند. و هر كه از اين قوم به بيابان نزديكتر است در اخلاق همانند كردان مي باشد.